Krosinko, Ludwikowo



  • Powiat: poznański

  • Gmina: Mosina

  • Status: Uczestnik

  • Lider Grupy odnowy wsi: Bernadetta Borkowska

  • Koordynator gminny: Katarzyna Lewandowska

  • Dane kontaktowe:

    Urząd Miejski w Mosinie
    Plac 20 Października 1, 62-050 Mosina

    email: euro@mosina.pl
    tel. (61) 81 09 537

Krosinko – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Mosina.

Miejscowość leży na lewym brzegu Samicy, w granicach Wielkopolskiego Parku Narodowego przy drodze wojewódzkiej nr 431 z Mosiny do Stęszewa, około 3 km na południowy zachód od Mosiny.

Powstanie wsi datuje się na rok 1744. Nazwana była wtedy Krosińskie Olędry. We wsi zachowało się kilka starych domów ze schyłku XIX wieku, lecz wśród zabudowy wyróżnia się częściowo szachulcowy budynek szkoły podstawowej „Pod Lipami” z 1909 roku. W okresie międzywojennym, z uwagi na krajobrazowe i turystyczne walory okolicy próbowano z Krosinka uczynić wieś wypoczynkowo – turystyczną.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Ludwikowo – osada w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Mosina.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Wieś znajduje się ok. 25 km od Poznania i ok. 5 km od Mosiny. W latach 1898-1926 na terenie wsi znajdował się dom kuracyjny i restauracja „Ludwikowo”. W wyniku kontrowersyjnego przejęcia został zlikwidowany i zamieniony na szpital dla gruźlików, co spowodowało wielką dyskusję w prasie poznańskiej. Na terenie wsi znajduje się – wchodzący w skład Wielkopolskiego Centrum Pulmonologii i Torakochirurgii im. Eugenii i Janusza Zeylandów w Poznaniu – Szpital w Ludwikowie (wcześniej Szpital Chorób Płuc i Gruźlicy im. Stanisława Staszica), składający się z kilku oddziałów i mieszczący się w dawnej siedzibie sanatorium „Staszicówka”. Zachowało się kilka zabytkowych obiektów: budynek główny (pawilon I) i dwie drewniane leżakownie z 1883, willa dyrektora z 1929 oraz pawilon II wybudowany w latach 1929–30[1]. W XIX w. funkcjonowała cegielnia, która zaopatrywała Twierdzę Poznań oraz inne budynki w materiały budowlane. Sygnatury tej cegielni (M.Perkiewicz) można znaleźć m.in. na Forcie Va oraz VIIIa.

W marcu 1889 teren Góry Staszica (dawniej Ludwikowskiej Góry, niem. Ludwigshohe) wraz z pensjonatem kupiła spółka Die Gesellschaft Luftkurort und Willenanlage Ludwigshohe z zamiarem utworzenia tu kolonii drzew owocowych. Po I wojnie światowej obiekt przeszedł w ręce polskie. Od 1927 funkcjonował jako sanatorium dla chorych na gruźlicę. Sześć lat później stał się własnością Związku Kas Chorych z siedzibą w Warszawie. Podczas II wojny światowej hitlerowcy zorganizowali tu początkowo zakład wynarodowiający dla dziewczynek, potem sanatorium chorób płuc dla dorosłych. Przez kilka miesięcy 1945 roku swoją siedzibę miał tutaj szpital wojskowy Armii Czerwonej. Jesienią tego samego roku zaczęto organizować sanatorium dla dzieci chorych na gruźlicę, w 1996 przemianowano je dla dorosłych. Od 1979 obiekt nazywał się Sanatorium Chorób Płuc i Gruźlicy „Staszycówka” w Ludwikowie, od 2002 – Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Gruźlicy i Chorób Płuc im. Stanisława Staszica w Ludwikowie. 1 października 2008 nastąpiło połączenie szpitala z Wielkopolskim Centrum Chorób Płuc i Gruźlicy w Poznaniu.

Szpital im. S. Staszica położony jest w sercu Wielkopolskiego Parku Narodowego, gdzie w pobliżu obiektu szpitalnego znajdują się polodowcowe jeziora.


Związek Województw Rzeczpospolitej Polskiej
Wielkopolski Zarząd Geodezji, Kartografii i Administrowania Mieniem w Poznaniu
Wielkopolskie Wici
Program Operacyjny Zrównoważony Rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich na lata 2007-2013
Orlik 2012
Krajowe Stowarzyszenie Sołtysów

Odwiedź nas na: facebook ikona

Copyright 2013 2018 by Wielkopolska Odnowa Wsi

Realizacja: Rabanet.pl